آبیاری نهال انار – روستای عسکرآباد شهرستان بهشهر

آبیاری نهال انار

روستای عسکرآباد شهرستان بهشهر

 

آبیاری نهال ۴ ماهه انار در اردیبهشت ماه ۹۵

روستای عسکرآباد شهرستان بهشهر

 آبیاری باغات انار

پس از احداث باغ انار آبياري مهمترين عامل در عملكرد كيفي و كمي باغات انار ميباشد. توجه داشته باشيد باغات انار عموما در اقليم هاي گرم و خشك گسترش يافته اند. سطح تبخير ساليانه در ايران حدود ۲۵۰۰ ميليمتر است و در اقليمهاي گرم و خشك درختان آب زيادي را بصورت تعرق از دست داده و مقدار متنابهي نيز بشكل تبخير آب موجود در خاك از دست ميرود. در كنار اين مطلب انار ميوه اي است كه به دوره رشد طولاني نيازمند است و اين خود بر حساسيت آبياري در مورد اين درخت مي افزايد.
در گام اول بايد به اين سوال پاسخ داد كه نياز بهينه درخت چه ميزان است و در طول دوره رشد روزانه چه ميزان آب در مقاطع زماني اوائل بهار تا اواسط پائيز نياز دارد؟ در اين مورد اعداد متفاوتي ديده ميشود كه عموما به تجربه وابسته نيست و محصول ارزيابي تئوريك و آكادميك ميباشد. آنچه كه ما در اينجا مطرح ميكنيم حداقل نياز درخت براي يك توليد اقتصادي با بهره برداري حدود ۲۵ تن در هكتار و متكي به تجربه ميباشد. بديهي است در اقليم خشك و كم آب ايران چاره اي جز صرفه جويي در آب و اتكا به مقادير بهينه با راندمان آبياري بالا نميباشد.
ميزان آب قابل دسترس در خاك از نكات مبنائي ديگري در تحليل رژيم آبياري گياه ميباشد. به نتايج آزمايش خاك دقت كنيد ميزان درصد اشباع .S.P تعيين كننده درصد آب مورد نياز براي اشباع خاك ميباشد. خاكهايي با بافت ريزتر داراي ظرفيت نگهداري آب بيشتري ميباشند.
حد ظرفيت مزرعه اي يا FC نشان دهنده ميزان آب باقيمانده در خاك ۲ تا ۳ روز پس از اشباع شدن خاك ميباشد، اين همان مقدار آبي است كه خاك ميتوانذ در خود نگه دارد بدون آنكه بصورت زهكش از آن خارج شود.
نقطه پژمردگي يا PWP مبين مقدار آبي است كه سخت به ذرات خاك چسبيده و گياه نميتواند از آن استفاده كند. و نهايتا ميزان آب قابل دسترس يا همان AWC نشان دهنده مقدار آب بين حد مزرعه اي و نقطه پژمردگي ميباشد اين همان ميزان آب قابل استفاده براي گياه ميباشد.
برنامه آبياري براي سيستم قطره اي بايد طوري تنظيم شود كه گياه پس از مصرف حدود ۷۵% آب قابل دسترس با آبياري جديد، خاك به حد ظرفيت مزرعه اي برسد. بطور كلي حد آب قابل دسترس براي گياه در خاكي با بافت لومي متناسب با موارد آورده شده در بحث خاك حدود ۱۲ الي ۱۵ سانتيمتر بر متر ميباشد.
تعيين ناحيه ريشه از ديگر مسائل مهم در ارزيابي برنامه آبياري ميباشد. در تحليل آب قابل دسترس براي گياه يا همان AWC بايد برآورد دقيقي از عمق ريشه و گسترش عرضي ريشه ها داشته باشيد. درختان انار تمايل چنداني به نفوذ در عمق نداشته و حداكثر ۸۰ سانتيمتر در عمق نفوذ ميكنند. گرايش بيشتر ريشه به توسعه در سطح بوده و متناسب با محدوده آبياري ميتوانند در شعاع ۱٫۵ متري درخت گسترش يابند. به جهت عملكرد سيستم قطره اي شعاع ۱ متري از طوق درخت محدوده توسعه عرضي ريشه ميباشد. بطور كلي ريشه هاي درخت انار در محدوده ۲۰ تا ۶۰ سانتي عمق خاك از تراكم بيشتري برخوردار ميباشند، و ميبايد ناحيه به شعاع ۱ متر و عمق ۷۰ سانتيمتر را بعنوان محدوه توسعه ريشه در نظر گرفته حجم آب مورد نياز را بر اين پايه محاسبه نمود.
به اين نكته توجه داشته باشيد كه آبياري كم در دفعات بيشتر عملا حوزه توسعه ريشه را محدود كرده و بدون توسعه ريشه رشد درخت عملا با محدوديت مواجه ميگردد پس با رعايت ناحيه ريشه در حد بهينه آورده شده برنامه آبياري خويش را مديريت كنيد. محدوده نشان داده شده در تصوير روبرو بوضوح ناحيه توسعه ريشه و نياز آبي كمينه آنرا تشريح ميكند. دوره تناوب ۴ روز با حجم آب تحويلي ۲۵۰ ليتر محدوده ترسيم شده را سيراب و محلول خاك را در غلظت بهينه قرار ميدهد و امكان توسعه ريشه تا حد مطلوب را فراهم مياورد. توجه داشته باشيد ريشه ها تصوير درخت در زير زمين هستند ريشه محدود درختي كوچك را پشتيباني ميكند و ريشه هاي گسترده به گسترش تاج درخت مي انجامد. در اين مورد بسيار حساس و دقيق عمل كنيد تا از نتايج شگرف آن بهرمند گرديد.
1+

کاربرانی که این مطلب را پسندیده اند:

  • avatar

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *